European flag 530x390
© Alexander Briel

Actualités


fr | es | en | it | el | de

Aujourd'hui l'Europe, maintenant les euro-obligations


Ska Keller, présidente du groupe des Verts
Sven Giegold, eurodéputé des Verts allemands
Bas Eickhout, eurodéputé de GroenLinks (Pays-Bas)
Ernest Urtasun, eurodéputé de En Comú Podem (Catalogne)

 

Ces derniers jours, nous avons été témoins d'une paralysie européenne inexplicable face à la crise du COVID-19. Il a fallu bien trop de temps pour permettre aux patients de franchir les frontières afin d'être soignés dans des pays voisins, ou pour que le matériel circule d'un pays à l'autre. Heureusement, il semble que la solidarité grandisse chaque jour au sein de l'Europe, et nous réagissons enfin sur le plan de la santé.

Cependant, un autre débat essentiel est en cours : quelle réponse commune apporterons-nous à la très grave récession économique que le continent va subir après ces mois de paralysie économique et industrielle ? Jusqu'à présent, deux mesures majeures ont été annoncées : premièrement, le déblocage par la Commission européenne de fonds structurels non dépensés, qui pourraient mobiliser jusqu'à 37 milliards d'euros. Et deuxièmement, le nouveau programme d'achat d'obligations de la Banque centrale européenne, d'une valeur de 750 milliards d'euros. Ces deux mesures sont importantes et montrent que les institutions « fédérales » agissent effectivement avec agilité et rapidité.

La Commission a également proposé le nouveau programme « SURE » pour soutenir les coûts du chômage temporaire par le biais de prêts, un programme qui doit encore être approuvé.

Nous ne pouvons toutefois pas en dire autant du Conseil européen. Après deux réunions ratées de l'Eurogroupe, le Conseil européen du 26 mars a été une véritable démonstration de confusion. Nos gouvernements ont témoigné d'un tel sentiment de paralysie et de désaccord que certains ont déjà commencé à se demander si le projet européen lui-même était en danger. À l'heure actuelle, l'Europe est l'épicentre de la pandémie, et nous sommes en retard dans la réponse économique à l'échelle mondiale.

La réalité est que l'effondrement de l'économie européenne nécessitera un programme de reconstruction sans comparaison avec ce qui s'est fait ces dernières années. Penser que des investissements aussi importants puissent être faits simplement à partir de la dette nationale avec le soutien de la BCE est totalement illusoire. Il s'agit là d'une voie comportant de nombreux risques et qui est également moins démocratique et économiquement douteuse. Pour cette raison, nous pensons qu'il est désormais primordial de faire le saut vers un instrument de dette partagée, visant à mobiliser conjointement des ressources pour pouvoir mettre en œuvre un véritable plan européen de reconstruction. Ce n'est que grâce à des actions communes que nous serons en mesure de mobiliser une quantité suffisante de ressources. Cette question doit également aller de pair avec des instruments communs de gestion des dépenses, et avec un meilleur contrôle de cet instrument par le Parlement européen.

L'émission d'une dette partagée n'est actuellement pas un geste de solidarité entre certains pays, c'est un pas en avant essentiel si nous voulons éviter que l'euro et le marché intérieur n'entrent dans une spirale critique dont les effets seraient ressentis dans l'ensemble des pays de l'Union. Il est dans l'intérêt de toute la zone euro de minimiser la dépression économique provoquée par la lutte contre le virus et il n'y a pas d'« aléa de moralité » qui en vaudra la peine : le choc est symétrique et affectera tout le monde de la même façon. L'argument de « l'aléa de moralité » est encore moins acceptable si l'on considère que l'Allemagne a été le pays qui a le plus bénéficié de la mise en œuvre de la monnaie unique au cours des dernières années et que les Pays-Bas appliquent des régimes fiscaux qui affaiblissent les revenus des autres États membres.

Ce n'est pas non plus le moment de réfléchir aux plans de sauvetage qui ont échoué par le passé. Offrir à des pays comme l'Espagne ou l'Italie un programme de sauvetage du Mécanisme européen de stabilité, conditionnel à une plus grande austérité, est une option dénuée de  clairvoyance que l'opinion publique des pays les plus touchés considérerait comme une humiliation de la part de leurs partenaires à l'un des moments les plus critiques qu’ils ont connus. Aujourd’hui, le recours à un programme du MES, ce serait comme si le gouvernement américain avait décidé en 2005 de porter la croissance de la Louisiane à sa charge pendant des années en couvrant toute la dette contractée lors de sa reconstruction après l'ouragan Katrina. Avec une telle proposition, nous ne pouvons nous attendre qu'à un mécontentement grandissant et impossible à stopper vis-à-vis du projet européen. Même une ligne de crédit sans condition du MES, comme semblent le suggérer certains membres de l'Eurogroupe, serait clairement insuffisante.

C'est l'heure de l'Europe. Jacques Delors, dans une récente interview, a mis en garde contre le retour du nationalisme au Conseil européen. Nous, les pro-européens, devons réagir. Le temps d'une réponse européenne sur tous les fronts est venu : sur le plan de la santé, en fournissant un soutien matériel et en aidant les pays lorsque leurs systèmes de santé saturent (ainsi qu'en unissant nos forces pour coordonner et diriger la recherche scientifique) et sur le plan économique, en créant des mécanismes de reconstruction financière véritablement européens tels que les euro-obligations.

Le dernier Conseil européen a mandaté l'Eurogroupe pour examiner les différentes options. Sur les 19 pays qui composent la zone euro, plus de 8 ont déjà approuvé l'instrument. En cette période critique, nous voudrions appeler l'opinion publique européenne à se mobiliser pour atteindre cet objectif, en surmontant la résistance que certains pays continuent à opposer. L'Europe doit montrer qu'elle est à la hauteur de la tâche et qu'elle est capable de réagir en prenant des risques et en ayant de l'ambition. L'avenir est en jeu.

Ahora Europa, ahora eurobonos


Ska Keller, Presidenta del Grupo de Los Verdes
Sven Giegold, Eurodiputado por Los Verdes de Alemania
Bas Eickhout, Eurodiputado por la Izquierda Verde de Holanda
Ernest Urtasun, Eurodiputado de En Comú Podem

 

Hemos asistido estos últimos días a una parálisis europea inexplicable para hacer frente a la crisis del Covid19. Hemos tardado demasiados días en ver a pacientes cruzar fronteras para ser atendidos en países vecinos, o material circular de un país a otro. Afortunadamente, parece que la solidaridad dentro de Europa crece cada día, y finalmente estamos reaccionando en el frente sanitario.

Sin embargo, arrecia ahora otro debate crucial: qué respuesta compartida daremos al durísimo golpe económico que va sufrir el continente. Hasta ahora, dos medidas de calado han sido aprobadas: primero, el desbloqueo por parte de la Comisión Europea de fondos estructurales no gastados y,  en segundo lugar, el nuevo programa de compra de bonos del Banco Central Europeo. Ambas medidas son importantes y demuestran que las instituciones “federales” sí están actuando con agilidad y rapidez.

También se acaba de proponer por parte de la Comisión el nuevo programa “SURE” destinado a apoyar el coste del desempleo temporal, programa aún pendiente de aprobarse.

Por su parte, sin embargo, es el Consejo Europeo el que parece paralizado. Tras dos reuniones del Eurogrupo fallidas, el pasado Consejo Europeo celebrado el jueves fue una auténtica ceremonia de la confusión. Nuestros gobiernos dieron tal sensación de parálisis y desacuerdo que algunos han empezado ya a cuestionarse si es el propio proyecto europeo el que está en riesgo. Hoy Europa es el epicentro de la pandemia, y estamos a la cola en respuesta económica a nivel global.

La realidad es que el parón de la economía europea requerirá un programa de reconstrucción sin parangón en los últimos años. Pensar que esa ingente cantidad de inversión puede realizarse simplemente a partir del endeudamiento nacional con el apoyo del BCE es totalmente ilusorio, un camino lleno de riesgos que también es menos democrático y económicamente dudoso. Por ello, nos parece que dar el salto hacia un instrumento de deuda compartida, destinado a movilizar conjuntamente recursos para poder hacer un auténtico plan de reconstrucción europeo, es hoy imprescindible. Sólo a través de emisiones compartidas podremos movilizar una cantidad de recursos suficiente. Una emisión que debe ir de la mano también de instrumentos compartidos para gestionar el gasto, y de una mayor fiscalización de este instrumento por parte del Parlamento Europeo.

Emitir deuda compartida no es hoy un gesto de solidaridad de unos países hacia otros, es un salto imprescindible si se quiere evitar que el euro y el mercado interior entren en una espiral crítica, cuyos efectos serían sentidos por el conjunto de todos los países de la Unión. Es de interés de toda la eurozona minimizar la depresión económica inducida por el combate del virus y no hay “riesgo moral” que valga: el choque es simétrico y afectará a todos por igual. El argumento del “riesgo moral”es aún menos aceptable si tenemos en cuenta que Alemania ha sido en los últimos años el principal beneficiario de la puesta en marcha de la moneda única, y que los Países Bajos mantienen esquemas fiscales que minan los ingresos de los demás Estados Miembros.

No es ahora tampoco el momento de pensar en los rescates fallidos del pasado. Ofrecer a países como España o Italia un programa de rescate del Mecanismo Europeo de Estabilidad, condicionado a mayor austeridad, es profundamente miope y es algo que las opiniones públicas de los países más afectados percibirían como una humillación de sus socios en uno de sus momentos más críticos. Ello equivaldría a que en 2005 el gobierno norteamericano hubiera decidido lastrar durante años el crecimiento en Luisiana cargándole enteramente la deuda incurrida por la reconstrucción del huracán Katrina. De una propuesta así solo cabría esperar un crecimiento imparable de la  desafección hacia el proyecto europeo. Incluso un línea de crédito sin condiciones como parecen plantear algunos en el Eurogrupo sería claramente insuficiente.

Es la hora de Europa. Jacques Delors, en una reciente entrevista, ha alertado del regreso del nacionalismo en el Consejo Europeo. Los europeístas debemos reaccionar. Es el momento de dar una respuesta europea en todos los frentes: en el sanitario, facilitando apoyo con material y asistiendo a países cuando sus sistemas de salud se saturen (así como aunando esfuerzos en coordinar la investigación científica) y en el económico, creando mecanismos verdaderamente europeos como los eurobonos.

El pasado Consejo Europeo dio el mandato al Eurogrupo para que estudiara las distintas opciones. De los 19 países que conforman la zona euro, más de 8 ya han dado el visto bueno al instrumento. Queremos hacer un llamamiento a la ciudadanía europea a movilizarse para lograr este objetivo, venciendo las resistencias que aún plantean algunos países. Europa debe dar una señal de que está a la altura y de que es capaz de reaccionar arriesgando y con ambición. Nos jugamos el futuro en ello.

 

Adesso l’Europa, adesso gli Eurobond


Ska Keller, Presidente del Gruppo dei Verdi
Sven Giegold, Eurodeputato dei Verdi tedeschi
Bas Eickhout, Eurodeputato di GroenLinks
Ernest Urtasun, Eurodeputato di En Comú Podem

 

Negli ultimi giorni, siamo stati testimoni di un'inspiegabile paralisi europea di fronte all'emergenza COVID-19. Abbiamo dovuto attendere troppo tempo prima di vedere i pazienti trasportati oltre frontiera per essere curati nei Paesi confinanti o la circolazione dei materiali da un Paese all'altro. Fortunatamente, sembra che la solidarietà in Europa cresca di giorno in giorno e finalmente stiamo reagendo sul fronte sanitario.

Tuttavia, adesso si apre un nuovo dibattito cruciale: quale risposta condivisa daremo alla fortissima recessione economica che il continente dovrà affrontare dopo questi mesi di stasi economica e industriale? Finora, sono state annunciate due misure importanti: innanzitutto lo sblocco da parte della Commissione europea dei fondi strutturali inutilizzati, che potrebbe mobilitare fino a 37 miliardi di euro. In secondo luogo, il nuovo programma di acquisto dei bond dalla Banca centrale europea, per un valore di 750 miliardi di euro. Sono entrambe misure importanti che indicano come le istituzioni Europee stiano effettivamente agendo con agilità e rapidità.

La Commissione ha inoltre proposto il nuovo programma "SURE" per sostenere i costi della disoccupazione temporanea attraverso prestiti, che deve ancora essere approvato.

Tuttavia, non possiamo dire la stessa cosa del Consiglio europeo. Dopo il fallimento di due incontri dell'Eurogruppo, il 26 marzo il Consiglio europeo ha portato a risultati a dir poco confusi. I nostri governi ci comunicano un tale senso di paralisi e disaccordo che qualcuno ha già iniziato a chiedersi se sia il progetto europeo stesso a essere a rischio. Oggi l'Europa è al centro della pandemia, e siamo in ritardo sul fronte della risposta economica a livello globale.

In realtà, il collasso dell'economia europea richiederà un programma di ricostruzione che non ha nessun precedente nella nostra storia recente. Pensare che un investimento di tale entità possa essere generato solo con il debito pubblico e il supporto della BCE è del tutto illusorio, un percorso pieno di rischi, che è anche carente dal punto di vista democratico ed economicamente opinabile. Ecco perché riteniamo che oggi sia essenziale il salto verso uno strumento di debito condiviso, mirato a mobilitare congiuntamente le risorse al fine di poter mettere in atto un autentico piano di ricostruzione europea. Solo tramite azioni condivise potremo mobilitare una quantità sufficiente di risorse. Questa questione deve inoltre andare di pari passo con strumenti condivisi per la gestione della spesa, e con un maggiore controllo di questo strumento da parte del Parlamento europeo.

L'emissione di titoli obbligazionari condivisi non è attualmente un gesto di solidarietà tra alcuni Paesi, ma un passo essenziale se vogliamo impedire che il mercato interno e l'Euro entrino in una spirale critica, con ripercussioni per tutti i Paesi dell'Unione. È nell'interesse dell'intera eurozona minimizzare la depressione economica indotta dalla lotta contro il virus e non esiste alcun "azzardo morale" che possa essere proficuo: lo shock è simmetrico e si ripercuoterà su tutti allo stesso modo. L'argomento dell'"azzardo morale" è ancora meno accettabile se consideriamo che la Germania è stata la principale beneficiaria dell'implementazione della moneta unica negli ultimi anni, e che i Paesi Bassi mantengono regimi fiscali che pregiudicano il reddito degli altri Stati membri.

Ora è anche il momento di pensare al fallimento dei piani di salvataggio avvenuti in passato. Offrire a Paesi come Spagna o Italia un programma di salvataggio con il Meccanismo europeo di stabilità, con condizioni di ancor maggiore austerità, è profondamente miope ed è un atteggiamento che l'opinione pubblica dei Paesi più colpiti riterrà umiliante in uno dei momenti più critici della storia. Fare ricorso a un programma del MES adesso sarebbe come se nel 2005 il governo statunitense avesse deciso di gravare la crescita della Louisiana per anni con l'intero debito generato per la ricostruzione dopo l'uragano Katrina. Davanti a una proposta del genere, ci si potrebbe aspettare una crescita inarrestabile della disaffezione dei confronti del progetto europeo. Anche una linea di credito incondizionata nell'ambito del MES, come qualcuno dell'Eurogruppo vorrebbe suggerire, sarebbe chiaramente insufficiente.

Ora è il momento dell'Europa. Jacques Delors, in una recente intervista, ci aveva messo in guardia sul ritorno del nazionalismo all'interno del Consiglio europeo. Noi europeisti dobbiamo reagire. È il momento di una risposta europea su tutti i fronti: su quello sanitario, con la fornitura di supporto materiale e assistenza ai Paesi quando i loro sistemi sanitari risultano saturati (oltre a unire le forze nel coordinamento e nella direzione della ricerca scientifica) e sul fronte economico, creando meccanismi di ricostruzione finanziaria veramente europei come gli Eurobond.

L'ultimo Consiglio europeo ha affidato all'Eurogruppo la valutazione delle diverse opzioni. Dei 19 Paesi dell'eurozona, più di 8 hanno già espresso la propria approvazione a favore dello strumento. In questo momento critico, vorremmo fare appello agli Europei affinché si possa raggiungere questo obiettivo, superando la resistenza che alcuni Paesi stanno ancora mostrando. L'Europa deve dimostrare di essere all'altezza del compito e di essere in grado di reagire con coraggio e ambizione. In gioco c’è il futuro.

Ευρώπη τώρα, Ευρωομόλογα τώρα


Ska Keller, Πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων
Sven Giegold, Ευρωβουλευτής των Γερμανών Πρασίνων
Bas Eickhout, Ευρωβουλευτής των Πράσινων Αριστερών της Ολλανδίας (GroenLinks)
Ernest Urtasun, Ευρωβουλευτής του κόμματος En Comú Podem

 

Τις τελευταίες ημέρες, υπήρξαμε μάρτυρες μιας ανεξήγητης παράλυσης της Ευρώπης όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης του COVID-19. Υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση στη διασυνοριακή διακομιδή ασθενών με σκοπό την υποβολή τους σε θεραπεία σε γειτονικές χώρες ή στη διακίνηση υλικών από μία χώρα σε άλλη. Ευτυχώς, φαίνεται ότι η αλληλεγγύη στην Ευρώπη αυξάνεται μέρα με τη μέρα και η Ευρώπη αντιδρά επιτέλους στο μέτωπο της υγειονομικής περίθαλψης.

Ωστόσο, αυτήν τη στιγμή συζητείται ένα άλλο ζήτημα κρίσιμης σημασίας: ποια θα είναι η κοινή μας αντίδραση στην ιδιαίτερα βαθιά οικονομική ύφεση που πρόκειται να πλήξει την ήπειρο μετά από αυτούς τους μήνες καθήλωσης της οικονομικής και βιομηχανικής δραστηριότητας; Μέχρι στιγμής, έχουν ανακοινωθεί δύο κύρια μέτρα: πρώτον, η αποδέσμευση, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πόρων των διαρθρωτικών ταμείων που δεν έχουν δαπανηθεί, οι οποίοι μπορούν να ανέλθουν σε 37 δισ. ευρώ. Και, δεύτερον, το νέο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ύψους 750 δισ. ευρώ. Και τα δύο αυτά μέτρα είναι σημαντικά και καταδεικνύουν ότι τα «ομοσπονδιακά» θεσμικά όργανα ενεργούν πράγματι με ευελιξία και ταχύτητα.

Η Επιτροπή πρότεινε επίσης την υλοποίηση του νέου προγράμματος «SURE» για τη στήριξη της προσωρινής ανεργίας μέσω δανείων, ένα πρόγραμμα που δεν έχει ακόμη εγκριθεί.

Δεν μπορούμε, εντούτοις, να ισχυριστούμε το ίδιο και για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Μετά από δύο ανεπιτυχείς συνεδριάσεις του Eurogroup, αυτό που πραγματικά κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 26ης Μαρτίου ήταν η σύγχυση. Οι κυβερνήσεις μας έδωσαν την εντύπωση μιας τόσο έντονης παράλυσης και διαφωνίας, ώστε ορισμένοι έχουν ήδη αρχίσει να διερωτώνται εάν αυτό που διακυβεύεται είναι το ίδιο το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Σήμερα, η Ευρώπη είναι το επίκεντρο της πανδημίας και έχουμε καθυστερήσει να αντιδράσουμε από οικονομική άποψη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η πραγματικότητα είναι ότι η κατάρρευση της ευρωπαϊκής οικονομίας θα απαιτήσει ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης που όμοιό του δεν έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Το να θεωρούμε ότι ένα τόσο μεγάλο ποσό επενδύσεων μπορεί να διασφαλιστεί απλώς και μόνο αυξάνοντας το εθνικό χρέος με τη στήριξη της ΕΚΤ αποτελεί απόλυτη ψευδαίσθηση, μια επιλογή γεμάτη κινδύνους, η οποία είναι, επιπλέον, λιγότερο δημοκρατική και αμφιβόλου αξίας από οικονομική άποψη. Για αυτόν τον λόγο πιστεύουμε ότι αυτή τη στιγμή είναι απολύτως αναγκαίο να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς ένα κοινό δανειοδοτικό μέσο, το οποίο θα αποσκοπεί στην κινητοποίηση πόρων που θα μας παράσχουν τη δυνατότητα να υλοποιήσουμε ένα αληθινό ευρωπαϊκό σχέδιο ανασυγκρότησης. Μόνο μέσω κοινών δράσεων θα μπορέσουμε να κινητοποιήσουμε επαρκείς πόρους. Απολύτως συναφές είναι και το ζήτημα των κοινών μέσων για τη διαχείριση των δαπανών, καθώς και το ζήτημα του μεγαλύτερου ελέγχου του συγκεκριμένου μέσου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στη σημερινή συγκυρία, η έκδοση κοινού χρεωστικού τίτλου δεν αποτελεί μια χειρονομία αλληλεγγύης μεταξύ κάποιων χωρών, αλλά απαραίτητο βήμα προς τα εμπρός, εφόσον θέλουμε το ευρώ και η εσωτερική αγορά να μην ακολουθήσουν μια επικίνδυνη πορεία, οι συνέπειες της οποίας θα γίνουν αισθητές από το σύνολο των χωρών της Ένωσης. Η ελαχιστοποίηση της οικονομικής ύφεσης που προκαλεί η καταπολέμηση του ιού είναι προς το συμφέρον ολόκληρης της ευρωζώνης και δεν υφίσταται «ηθικός κίνδυνος» που αξίζει να ληφθεί υπόψη: το σοκ είναι σύμμετρο και θα επηρεάσει όλους στον ίδιο βαθμό. Το επιχείρημα του «ηθικού κινδύνου» είναι ακόμη λιγότερο αποδεκτό, εάν λάβουμε υπόψη ότι η Γερμανία είναι ο κύριος ωφελημένος από την εφαρμογή του ενιαίου νομίσματος τα τελευταία χρόνια και ότι οι Κάτω Χώρες διατηρούν φορολογικά καθεστώτα που υπονομεύουν τα έσοδα των υπολοίπων κρατών μελών.

Η παρούσα χρονική στιγμή δεν είναι επίσης η κατάλληλη για να εξετάσουμε τα ανεπιτυχή μέτρα διάσωσης του παρελθόντος. Η παροχή σε χώρες όπως η Ισπανία ή η Ιταλία ενός προγράμματος διάσωσης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, υπό τον όρο της εφαρμογής μεγαλύτερης λιτότητας, αποτελεί ιδιαίτερα κοντόφθαλμη επιλογή, την οποία η κοινή γνώμη των περισσότερο πληττόμενων χωρών θα θεωρήσει ως ταπείνωση εκ μέρους των εταίρων τους σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές της ιστορίας τους. Η προσφυγή, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε ένα πρόγραμμα βάσει του ΕΜΣ θα ήταν σαν να αποφάσιζε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 2005 να επιβαρύνει την ανάπτυξη της Λουιζιάνα για σειρά ετών με το σύνολο του χρέους που είχε προκύψει λόγω της ανοικοδόμησης μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Το μόνο που θα μπορούσε κανείς να αναμένει από μια τέτοια πρόταση θα ήταν η ασυγκράτητη αύξηση της δυσαρέσκειας έναντι του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Ακόμη και ένα πιστωτικό όριο άνευ όρων στο πλαίσιο του ΕΜΣ, όπως φαίνεται να προτείνουν ορισμένοι στο Eurogroup, θα ήταν σαφώς ανεπαρκές.

Είναι η ώρα της Ευρώπης. Ο Ζακ Ντελόρ, σε πρόσφατη συνέντευξή του, προειδοποίησε για την επάνοδο του εθνικισμού στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εμείς, οι ευρωπαϊστές, πρέπει να αντιδράσουμε. Είναι η στιγμή για μια ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα τα μέτωπα: στο μέτωπο της υγείας, παρέχοντας υλική στήριξη και βοήθεια στις χώρες όταν τα συστήματα υγείας τους οδηγούνται σε κορεσμό (καθώς και μέσω της συνένωσης δυνάμεων για τον συντονισμό και την καθοδήγηση της επιστημονικής έρευνας) και στο μέτωπο της οικονομίας, δημιουργώντας πραγματικά ευρωπαϊκούς μηχανισμούς χρηματοοικονομικής ανασυγκρότησης, όπως τα ευρωομόλογα.

Το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ανέθεσε στο Eurogroup να εξετάσει τις διαφορετικές επιλογές. Από τις 19 χώρες που απαρτίζουν τη ζώνη του ευρώ, πάνω από 8 έχουν ήδη παράσχει την έγκρισή τους όσον αφορά το μέσο. Στην παρούσα κρίσιμη χρονική στιγμή, καλούμε τους Ευρωπαίους πολίτες να κινητοποιηθούν ώστε να επιτύχουμε τον συγκεκριμένο στόχο, υπερνικώντας την αντίσταση που εξακολουθούν να προβάλλουν ορισμένες χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να στείλει το μήνυμα ότι είναι σε θέση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και ότι μπορεί να αντιδράσει αναλαμβάνοντας τους κινδύνους και θέτοντας φιλόδοξους στόχους. Αυτό που διακυβεύεται είναι το μέλλον.