European flag 530x390
© Alexander Briel

News


en | es | it | fr | el | de

Now Europe, now Eurobonds


Ska Keller, President of the Green Group
Sven Giegold, MEP German Greens
Bas Eickhout, MEP GroenLinks
Ernest Urtasun, MEP En Comú Podem

 

In the last days, we have witnessed an inexplicable European paralysis to address the COVID-19 crisis. It has taken too long to see patients crossing borders to be treated in neighbouring countries, or material circulating from one country to another. Fortunately, it seems that solidarity within Europe is growing every day, and we are finally reacting on the health-care front.

However, another crucial debate is now taking place: what shared response will we give to the very hard economic downturn that the continent is going to suffer after these months of economic and industrial standstill? So far, two major measures have been announced: firstly, the release by the European Commission of unspent structural funds, which could mobilise up to 37 billion euro. And secondly, the new programme for buying bonds from the European Central Bank, worth 750 billion euro. Both measures are important and show that the "federal" institutions are indeed acting with agility and speed.

The Commission has also proposed the new "SURE" programme to support the costs of temporary unemployment through loans, a programme that has yet to be approved.

We cannot say the same, however, for the European Council. After two failed Eurogroup meetings, on March 26th European Council was a veritable ceremony of confusion. Our governments gave such a sense of paralysis and disagreement that some have already begun to question whether it is the European project itself that is at risk. Today Europe is the epicentre of the pandemic, and we are lagging behind in the economic response at global level.

The reality is that the breakdown of the European economy will require a programme of reconstruction unparalleled in recent years. To think that such a huge amount of investment can be made simply from national debt with the support of the ECB is totally illusory, a path full of risks that is also less democratic and economically dubious. That is why we believe that it is now essential to make the leap to a shared debt instrument, aimed at jointly mobilising resources in order to be able to implement a genuine European reconstruction plan. It is only through shared actions that we will be able to mobilise a sufficient amount of resources. This issue must also go hand in hand with shared instruments for managing expenditure, and with greater control of this instrument by the European Parliament.

Issuing shared debt is not currently a gesture of solidarity between some countries, it is an essential step forward if we want to prevent the euro and the internal market from entering a critical spiral, the effects of which would be felt by all the countries of the Union as a whole. It is in the interest of the entire eurozone to minimise the economic depression induced by the fight against the virus and there is no “moral hazard” that will be worthwhile: the shock is symmetrical and will affect everyone equally. The argument of "moral hazard" is even less acceptable if we consider that Germany has been the main beneficiary of the implementation of the single currency in recent years, and that the Netherlands maintains tax schemes that undermine the income of the other Member States.

Now is also not the time to think about the failed bailouts of the past. Offering countries like Spain or Italy a European Stability Mechanism rescue programme, conditional on greater austerity, is profoundly short-sighted and is something that public opinion in the countries most affected would perceive as a humiliation of their partners at one of their most critical moments. To resort to an ESM programme now would be equivalent to if the US government's decided in 2005 to burden Louisiana's growth for years with the entire debt incurred in rebuilding following Hurricane Katrina. From such a proposal, one could only expect an unstoppable growth in disaffection towards the European project. Even an unconditional ESM credit line, as some in the Eurogroup seem to suggest, would clearly be insufficient.

It is Europe's time. Jacques Delors, in a recent interview, has warned of the return of nationalism in the European Council. We pro-Europeans must react. It is time for a European response on all fronts: on the health front, by providing material support and assisting countries when their health systems become saturated (as well as by joining forces in coordinating and directing scientific research) and on the economic front, by creating truly European financial reconstruction mechanisms such as Eurobonds.

The last European Council mandated the Eurogroup to examine the different options. Of the 19 countries that make up the euro area, more than 8 have already given their approval to the instrument. At this critical time, we would like to call on the European public to mobilise to achieve this objective, overcoming the resistance that some countries are still putting up. Europe must give a signal that it is up to the task and that it is capable of reacting with risk and ambition. The future is at stake.

Ahora Europa, ahora eurobonos


Ska Keller, Presidenta del Grupo de Los Verdes
Sven Giegold, Eurodiputado por Los Verdes de Alemania
Bas Eickhout, Eurodiputado por la Izquierda Verde de Holanda
Ernest Urtasun, Eurodiputado de En Comú Podem

 

Hemos asistido estos últimos días a una parálisis europea inexplicable para hacer frente a la crisis del Covid19. Hemos tardado demasiados días en ver a pacientes cruzar fronteras para ser atendidos en países vecinos, o material circular de un país a otro. Afortunadamente, parece que la solidaridad dentro de Europa crece cada día, y finalmente estamos reaccionando en el frente sanitario.

Sin embargo, arrecia ahora otro debate crucial: qué respuesta compartida daremos al durísimo golpe económico que va sufrir el continente. Hasta ahora, dos medidas de calado han sido aprobadas: primero, el desbloqueo por parte de la Comisión Europea de fondos estructurales no gastados y,  en segundo lugar, el nuevo programa de compra de bonos del Banco Central Europeo. Ambas medidas son importantes y demuestran que las instituciones “federales” sí están actuando con agilidad y rapidez.

También se acaba de proponer por parte de la Comisión el nuevo programa “SURE” destinado a apoyar el coste del desempleo temporal, programa aún pendiente de aprobarse.

Por su parte, sin embargo, es el Consejo Europeo el que parece paralizado. Tras dos reuniones del Eurogrupo fallidas, el pasado Consejo Europeo celebrado el jueves fue una auténtica ceremonia de la confusión. Nuestros gobiernos dieron tal sensación de parálisis y desacuerdo que algunos han empezado ya a cuestionarse si es el propio proyecto europeo el que está en riesgo. Hoy Europa es el epicentro de la pandemia, y estamos a la cola en respuesta económica a nivel global.

La realidad es que el parón de la economía europea requerirá un programa de reconstrucción sin parangón en los últimos años. Pensar que esa ingente cantidad de inversión puede realizarse simplemente a partir del endeudamiento nacional con el apoyo del BCE es totalmente ilusorio, un camino lleno de riesgos que también es menos democrático y económicamente dudoso. Por ello, nos parece que dar el salto hacia un instrumento de deuda compartida, destinado a movilizar conjuntamente recursos para poder hacer un auténtico plan de reconstrucción europeo, es hoy imprescindible. Sólo a través de emisiones compartidas podremos movilizar una cantidad de recursos suficiente. Una emisión que debe ir de la mano también de instrumentos compartidos para gestionar el gasto, y de una mayor fiscalización de este instrumento por parte del Parlamento Europeo.

Emitir deuda compartida no es hoy un gesto de solidaridad de unos países hacia otros, es un salto imprescindible si se quiere evitar que el euro y el mercado interior entren en una espiral crítica, cuyos efectos serían sentidos por el conjunto de todos los países de la Unión. Es de interés de toda la eurozona minimizar la depresión económica inducida por el combate del virus y no hay “riesgo moral” que valga: el choque es simétrico y afectará a todos por igual. El argumento del “riesgo moral”es aún menos aceptable si tenemos en cuenta que Alemania ha sido en los últimos años el principal beneficiario de la puesta en marcha de la moneda única, y que los Países Bajos mantienen esquemas fiscales que minan los ingresos de los demás Estados Miembros.

No es ahora tampoco el momento de pensar en los rescates fallidos del pasado. Ofrecer a países como España o Italia un programa de rescate del Mecanismo Europeo de Estabilidad, condicionado a mayor austeridad, es profundamente miope y es algo que las opiniones públicas de los países más afectados percibirían como una humillación de sus socios en uno de sus momentos más críticos. Ello equivaldría a que en 2005 el gobierno norteamericano hubiera decidido lastrar durante años el crecimiento en Luisiana cargándole enteramente la deuda incurrida por la reconstrucción del huracán Katrina. De una propuesta así solo cabría esperar un crecimiento imparable de la  desafección hacia el proyecto europeo. Incluso un línea de crédito sin condiciones como parecen plantear algunos en el Eurogrupo sería claramente insuficiente.

Es la hora de Europa. Jacques Delors, en una reciente entrevista, ha alertado del regreso del nacionalismo en el Consejo Europeo. Los europeístas debemos reaccionar. Es el momento de dar una respuesta europea en todos los frentes: en el sanitario, facilitando apoyo con material y asistiendo a países cuando sus sistemas de salud se saturen (así como aunando esfuerzos en coordinar la investigación científica) y en el económico, creando mecanismos verdaderamente europeos como los eurobonos.

El pasado Consejo Europeo dio el mandato al Eurogrupo para que estudiara las distintas opciones. De los 19 países que conforman la zona euro, más de 8 ya han dado el visto bueno al instrumento. Queremos hacer un llamamiento a la ciudadanía europea a movilizarse para lograr este objetivo, venciendo las resistencias que aún plantean algunos países. Europa debe dar una señal de que está a la altura y de que es capaz de reaccionar arriesgando y con ambición. Nos jugamos el futuro en ello.

 

Adesso l’Europa, adesso gli Eurobond


Ska Keller, Presidente del Gruppo dei Verdi
Sven Giegold, Eurodeputato dei Verdi tedeschi
Bas Eickhout, Eurodeputato di GroenLinks
Ernest Urtasun, Eurodeputato di En Comú Podem

 

Negli ultimi giorni, siamo stati testimoni di un'inspiegabile paralisi europea di fronte all'emergenza COVID-19. Abbiamo dovuto attendere troppo tempo prima di vedere i pazienti trasportati oltre frontiera per essere curati nei Paesi confinanti o la circolazione dei materiali da un Paese all'altro. Fortunatamente, sembra che la solidarietà in Europa cresca di giorno in giorno e finalmente stiamo reagendo sul fronte sanitario.

Tuttavia, adesso si apre un nuovo dibattito cruciale: quale risposta condivisa daremo alla fortissima recessione economica che il continente dovrà affrontare dopo questi mesi di stasi economica e industriale? Finora, sono state annunciate due misure importanti: innanzitutto lo sblocco da parte della Commissione europea dei fondi strutturali inutilizzati, che potrebbe mobilitare fino a 37 miliardi di euro. In secondo luogo, il nuovo programma di acquisto dei bond dalla Banca centrale europea, per un valore di 750 miliardi di euro. Sono entrambe misure importanti che indicano come le istituzioni Europee stiano effettivamente agendo con agilità e rapidità.

La Commissione ha inoltre proposto il nuovo programma "SURE" per sostenere i costi della disoccupazione temporanea attraverso prestiti, che deve ancora essere approvato.

Tuttavia, non possiamo dire la stessa cosa del Consiglio europeo. Dopo il fallimento di due incontri dell'Eurogruppo, il 26 marzo il Consiglio europeo ha portato a risultati a dir poco confusi. I nostri governi ci comunicano un tale senso di paralisi e disaccordo che qualcuno ha già iniziato a chiedersi se sia il progetto europeo stesso a essere a rischio. Oggi l'Europa è al centro della pandemia, e siamo in ritardo sul fronte della risposta economica a livello globale.

In realtà, il collasso dell'economia europea richiederà un programma di ricostruzione che non ha nessun precedente nella nostra storia recente. Pensare che un investimento di tale entità possa essere generato solo con il debito pubblico e il supporto della BCE è del tutto illusorio, un percorso pieno di rischi, che è anche carente dal punto di vista democratico ed economicamente opinabile. Ecco perché riteniamo che oggi sia essenziale il salto verso uno strumento di debito condiviso, mirato a mobilitare congiuntamente le risorse al fine di poter mettere in atto un autentico piano di ricostruzione europea. Solo tramite azioni condivise potremo mobilitare una quantità sufficiente di risorse. Questa questione deve inoltre andare di pari passo con strumenti condivisi per la gestione della spesa, e con un maggiore controllo di questo strumento da parte del Parlamento europeo.

L'emissione di titoli obbligazionari condivisi non è attualmente un gesto di solidarietà tra alcuni Paesi, ma un passo essenziale se vogliamo impedire che il mercato interno e l'Euro entrino in una spirale critica, con ripercussioni per tutti i Paesi dell'Unione. È nell'interesse dell'intera eurozona minimizzare la depressione economica indotta dalla lotta contro il virus e non esiste alcun "azzardo morale" che possa essere proficuo: lo shock è simmetrico e si ripercuoterà su tutti allo stesso modo. L'argomento dell'"azzardo morale" è ancora meno accettabile se consideriamo che la Germania è stata la principale beneficiaria dell'implementazione della moneta unica negli ultimi anni, e che i Paesi Bassi mantengono regimi fiscali che pregiudicano il reddito degli altri Stati membri.

Ora è anche il momento di pensare al fallimento dei piani di salvataggio avvenuti in passato. Offrire a Paesi come Spagna o Italia un programma di salvataggio con il Meccanismo europeo di stabilità, con condizioni di ancor maggiore austerità, è profondamente miope ed è un atteggiamento che l'opinione pubblica dei Paesi più colpiti riterrà umiliante in uno dei momenti più critici della storia. Fare ricorso a un programma del MES adesso sarebbe come se nel 2005 il governo statunitense avesse deciso di gravare la crescita della Louisiana per anni con l'intero debito generato per la ricostruzione dopo l'uragano Katrina. Davanti a una proposta del genere, ci si potrebbe aspettare una crescita inarrestabile della disaffezione dei confronti del progetto europeo. Anche una linea di credito incondizionata nell'ambito del MES, come qualcuno dell'Eurogruppo vorrebbe suggerire, sarebbe chiaramente insufficiente.

Ora è il momento dell'Europa. Jacques Delors, in una recente intervista, ci aveva messo in guardia sul ritorno del nazionalismo all'interno del Consiglio europeo. Noi europeisti dobbiamo reagire. È il momento di una risposta europea su tutti i fronti: su quello sanitario, con la fornitura di supporto materiale e assistenza ai Paesi quando i loro sistemi sanitari risultano saturati (oltre a unire le forze nel coordinamento e nella direzione della ricerca scientifica) e sul fronte economico, creando meccanismi di ricostruzione finanziaria veramente europei come gli Eurobond.

L'ultimo Consiglio europeo ha affidato all'Eurogruppo la valutazione delle diverse opzioni. Dei 19 Paesi dell'eurozona, più di 8 hanno già espresso la propria approvazione a favore dello strumento. In questo momento critico, vorremmo fare appello agli Europei affinché si possa raggiungere questo obiettivo, superando la resistenza che alcuni Paesi stanno ancora mostrando. L'Europa deve dimostrare di essere all'altezza del compito e di essere in grado di reagire con coraggio e ambizione. In gioco c’è il futuro.

Ευρώπη τώρα, Ευρωομόλογα τώρα


Ska Keller, Πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων
Sven Giegold, Ευρωβουλευτής των Γερμανών Πρασίνων
Bas Eickhout, Ευρωβουλευτής των Πράσινων Αριστερών της Ολλανδίας (GroenLinks)
Ernest Urtasun, Ευρωβουλευτής του κόμματος En Comú Podem

 

Τις τελευταίες ημέρες, υπήρξαμε μάρτυρες μιας ανεξήγητης παράλυσης της Ευρώπης όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης του COVID-19. Υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση στη διασυνοριακή διακομιδή ασθενών με σκοπό την υποβολή τους σε θεραπεία σε γειτονικές χώρες ή στη διακίνηση υλικών από μία χώρα σε άλλη. Ευτυχώς, φαίνεται ότι η αλληλεγγύη στην Ευρώπη αυξάνεται μέρα με τη μέρα και η Ευρώπη αντιδρά επιτέλους στο μέτωπο της υγειονομικής περίθαλψης.

Ωστόσο, αυτήν τη στιγμή συζητείται ένα άλλο ζήτημα κρίσιμης σημασίας: ποια θα είναι η κοινή μας αντίδραση στην ιδιαίτερα βαθιά οικονομική ύφεση που πρόκειται να πλήξει την ήπειρο μετά από αυτούς τους μήνες καθήλωσης της οικονομικής και βιομηχανικής δραστηριότητας; Μέχρι στιγμής, έχουν ανακοινωθεί δύο κύρια μέτρα: πρώτον, η αποδέσμευση, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πόρων των διαρθρωτικών ταμείων που δεν έχουν δαπανηθεί, οι οποίοι μπορούν να ανέλθουν σε 37 δισ. ευρώ. Και, δεύτερον, το νέο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ύψους 750 δισ. ευρώ. Και τα δύο αυτά μέτρα είναι σημαντικά και καταδεικνύουν ότι τα «ομοσπονδιακά» θεσμικά όργανα ενεργούν πράγματι με ευελιξία και ταχύτητα.

Η Επιτροπή πρότεινε επίσης την υλοποίηση του νέου προγράμματος «SURE» για τη στήριξη της προσωρινής ανεργίας μέσω δανείων, ένα πρόγραμμα που δεν έχει ακόμη εγκριθεί.

Δεν μπορούμε, εντούτοις, να ισχυριστούμε το ίδιο και για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Μετά από δύο ανεπιτυχείς συνεδριάσεις του Eurogroup, αυτό που πραγματικά κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 26ης Μαρτίου ήταν η σύγχυση. Οι κυβερνήσεις μας έδωσαν την εντύπωση μιας τόσο έντονης παράλυσης και διαφωνίας, ώστε ορισμένοι έχουν ήδη αρχίσει να διερωτώνται εάν αυτό που διακυβεύεται είναι το ίδιο το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Σήμερα, η Ευρώπη είναι το επίκεντρο της πανδημίας και έχουμε καθυστερήσει να αντιδράσουμε από οικονομική άποψη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η πραγματικότητα είναι ότι η κατάρρευση της ευρωπαϊκής οικονομίας θα απαιτήσει ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης που όμοιό του δεν έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Το να θεωρούμε ότι ένα τόσο μεγάλο ποσό επενδύσεων μπορεί να διασφαλιστεί απλώς και μόνο αυξάνοντας το εθνικό χρέος με τη στήριξη της ΕΚΤ αποτελεί απόλυτη ψευδαίσθηση, μια επιλογή γεμάτη κινδύνους, η οποία είναι, επιπλέον, λιγότερο δημοκρατική και αμφιβόλου αξίας από οικονομική άποψη. Για αυτόν τον λόγο πιστεύουμε ότι αυτή τη στιγμή είναι απολύτως αναγκαίο να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς ένα κοινό δανειοδοτικό μέσο, το οποίο θα αποσκοπεί στην κινητοποίηση πόρων που θα μας παράσχουν τη δυνατότητα να υλοποιήσουμε ένα αληθινό ευρωπαϊκό σχέδιο ανασυγκρότησης. Μόνο μέσω κοινών δράσεων θα μπορέσουμε να κινητοποιήσουμε επαρκείς πόρους. Απολύτως συναφές είναι και το ζήτημα των κοινών μέσων για τη διαχείριση των δαπανών, καθώς και το ζήτημα του μεγαλύτερου ελέγχου του συγκεκριμένου μέσου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στη σημερινή συγκυρία, η έκδοση κοινού χρεωστικού τίτλου δεν αποτελεί μια χειρονομία αλληλεγγύης μεταξύ κάποιων χωρών, αλλά απαραίτητο βήμα προς τα εμπρός, εφόσον θέλουμε το ευρώ και η εσωτερική αγορά να μην ακολουθήσουν μια επικίνδυνη πορεία, οι συνέπειες της οποίας θα γίνουν αισθητές από το σύνολο των χωρών της Ένωσης. Η ελαχιστοποίηση της οικονομικής ύφεσης που προκαλεί η καταπολέμηση του ιού είναι προς το συμφέρον ολόκληρης της ευρωζώνης και δεν υφίσταται «ηθικός κίνδυνος» που αξίζει να ληφθεί υπόψη: το σοκ είναι σύμμετρο και θα επηρεάσει όλους στον ίδιο βαθμό. Το επιχείρημα του «ηθικού κινδύνου» είναι ακόμη λιγότερο αποδεκτό, εάν λάβουμε υπόψη ότι η Γερμανία είναι ο κύριος ωφελημένος από την εφαρμογή του ενιαίου νομίσματος τα τελευταία χρόνια και ότι οι Κάτω Χώρες διατηρούν φορολογικά καθεστώτα που υπονομεύουν τα έσοδα των υπολοίπων κρατών μελών.

Η παρούσα χρονική στιγμή δεν είναι επίσης η κατάλληλη για να εξετάσουμε τα ανεπιτυχή μέτρα διάσωσης του παρελθόντος. Η παροχή σε χώρες όπως η Ισπανία ή η Ιταλία ενός προγράμματος διάσωσης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, υπό τον όρο της εφαρμογής μεγαλύτερης λιτότητας, αποτελεί ιδιαίτερα κοντόφθαλμη επιλογή, την οποία η κοινή γνώμη των περισσότερο πληττόμενων χωρών θα θεωρήσει ως ταπείνωση εκ μέρους των εταίρων τους σε μία από τις κρισιμότερες στιγμές της ιστορίας τους. Η προσφυγή, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε ένα πρόγραμμα βάσει του ΕΜΣ θα ήταν σαν να αποφάσιζε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 2005 να επιβαρύνει την ανάπτυξη της Λουιζιάνα για σειρά ετών με το σύνολο του χρέους που είχε προκύψει λόγω της ανοικοδόμησης μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Το μόνο που θα μπορούσε κανείς να αναμένει από μια τέτοια πρόταση θα ήταν η ασυγκράτητη αύξηση της δυσαρέσκειας έναντι του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Ακόμη και ένα πιστωτικό όριο άνευ όρων στο πλαίσιο του ΕΜΣ, όπως φαίνεται να προτείνουν ορισμένοι στο Eurogroup, θα ήταν σαφώς ανεπαρκές.

Είναι η ώρα της Ευρώπης. Ο Ζακ Ντελόρ, σε πρόσφατη συνέντευξή του, προειδοποίησε για την επάνοδο του εθνικισμού στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εμείς, οι ευρωπαϊστές, πρέπει να αντιδράσουμε. Είναι η στιγμή για μια ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα τα μέτωπα: στο μέτωπο της υγείας, παρέχοντας υλική στήριξη και βοήθεια στις χώρες όταν τα συστήματα υγείας τους οδηγούνται σε κορεσμό (καθώς και μέσω της συνένωσης δυνάμεων για τον συντονισμό και την καθοδήγηση της επιστημονικής έρευνας) και στο μέτωπο της οικονομίας, δημιουργώντας πραγματικά ευρωπαϊκούς μηχανισμούς χρηματοοικονομικής ανασυγκρότησης, όπως τα ευρωομόλογα.

Το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ανέθεσε στο Eurogroup να εξετάσει τις διαφορετικές επιλογές. Από τις 19 χώρες που απαρτίζουν τη ζώνη του ευρώ, πάνω από 8 έχουν ήδη παράσχει την έγκρισή τους όσον αφορά το μέσο. Στην παρούσα κρίσιμη χρονική στιγμή, καλούμε τους Ευρωπαίους πολίτες να κινητοποιηθούν ώστε να επιτύχουμε τον συγκεκριμένο στόχο, υπερνικώντας την αντίσταση που εξακολουθούν να προβάλλουν ορισμένες χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να στείλει το μήνυμα ότι είναι σε θέση να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και ότι μπορεί να αντιδράσει αναλαμβάνοντας τους κινδύνους και θέτοντας φιλόδοξους στόχους. Αυτό που διακυβεύεται είναι το μέλλον.